مرد بارانی ...

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم اگر بد، تو برو خود را باش

هر کسی آن دِرَوَد عاقبت کار که کشت

نا امیدم مکن از سابقه لطف ازل

تو پس پرده چه دانی که چه خوبست و چه زشت؟

                                                                  حافظ

تو چه زیبا بودی

در همان لحظه کوتاه و بزرگی که تو را حس کردم

تو چه زیبا بودی

...

من در آن ثانیه ها

به درون تو  و  دنیای تو پرواز کنان

همه جا را دیدم

از تولد تا مرگ

و در این بین فقط

تو چه زیبا بودی...

لبخند تو

گونه غمهایم را سرخ می کند

این سیب ها

هدیه

برای تو

                              .: سحر دیانتی :.

از "الف" تا "یاء" همه بیهوده است
هرچه باشد غیر "عین" و "شین" و " قاف"

ا

آب آبی است آسمان آبی است

موج دریای بی کران آبی است

آبی آرامش است خوشحالی است

بال بال پرندگان آبی است

در زمستان سرد و بارش برف

رنگ احساس این و آن آبی است

خنده آبی است آشتی آبی است

دل پر مهر مهربان آبی است

غم سیاه است و تلخ و طولانی

غم ِ کوتاه کودکان آبی است

شعر یعنی خیال آبی رنگ

پیچ و خمهای داستان آبی است

آخرین حرف آبی ام این است

بهترین رنگ این جهان آبی است

... به جمشید بر گوهر افشاندند          مر آن روز را روز نو خواندند

سر سال نو هرمز فروردین           بر آسوده از رنج تن، دل ز کین

بزرگان به شادی بیاراستند        می و جام و رامشگران خواستند

چنین روز فرخ از آن روزگار                بمانده از آن خسروان یادگار

                                                                            .: فردوسی :.

حقیقت دارد

 تو را دوست دارم

 در این باران

 می خواستم تو

 در انتهای خیابان نشسته باشی

 من عبور کنم، سلام کنم

                                                        .: احمدرضا احمدی :.

می خواهم از تو شعر جهان را بنا کنم

از چشمهای تو بنویسم - خطا کنم !

گفتی همیشه فاصله دورت نمیکند !

حالا که رفته ای - من ِ بی تو چه ها کنم ؟!

طوفان حریم شعر دلم را شکسته است

باید که کوچ تا شب ِ بی انتها کنم !

باران همیشه بوی تو را میدهد ، عجیب!

باید برای قصّۀ باران دعا کنم !

گفتی که دل به عرصۀ دریا بزن - بیا

دریا شو -  عقدۀ ناگفته وا کنم !!

پشت نگاه پنجره مردی پر از هراس !

باید تورا بهانۀ شبگریه ها کنم !!

چشمان تو همیشه به من گفته عاشقی !

آغوش وا بکن که خودم را رها کنم !

در التهاب نیلی شبهای خستگی

باید هزار مرتبه ذکر خدا کنم -

شاید به رحم بیاید دلش وَ بعد

از تو تمام شعر جهان را بنا کنم ...

                                                                                               .: امید صباغ :.

دست منو بگیر که داره اینجا          فرو میره تنم میون مرداب

ببین که تو چشای بی قرارم      نگاه خواهشه بسوی مهتاب

دست منو بگیر که داره اینجا           پرنده بودنُ ازم می گیره

تو آسمونی؛ میدونی پرنده            بدون پر زدن چقدر حقیره

من و پریدن و رهایی تن        یه قصه نیست اگرچه آسمونی

اسارتُ میون دست مرداب              غریبی پرنده رو میدونی

برای باور شب شکسته ام              دلم رضا نمیده پر امیده

بگوش هر ستاره نگاهت           صدای جون سپردنم رسیده

بیا به یمن دل سپاری من           حقارتُ بریز تو چشم مرداب

نشون بده که می تونه پرنده        بگیره پر بسوی برج مهتاب

                                                  .: مهتاب :.

 باران را بهانه کردم

                 قطع شد

 برف را بهانه کردم

                   آب شد

 گم شدن کفش هایت را بهانه کردم

                                    پیدا شد

 اصلاً چرا می خواهی بروی ... ؟؟؟

                                          .: نهال حیدری :.